آزادمردمان

 گر شعله ھای خشم وطن زین بيشتر بلند شود

ترسم به روی سنگ لحد نامت عجين به گند شود

پر گوی و یاوه ساز شدی، بی حد زبان دراز شدی

ابرام ژاژخایی ی تو اسباب ریشخند شود

ھرجا دروغ یافته ای درھم چو رشته بافته ای

ترسم که آنچه تافته ای بر گردنت کمند شود

باد غرور در سر تو، کور است چشم باور تو

پيلی که اوفتد به زمين حاشا دگر بلند شود

بر سر کله گشاد منه، خاک مرا به باد مده

ابر عبوس اوج - طلب پابوس آبکند شود