آزادمردمان

^{از جنگ كه برگشتم پيراهن خاكستريم را آويختم به ديوار خاطرات و به زندگي با مردمي سلام گفتم كه عطر شناسنامه هايشان در مشام جانم بود و اسمم در ميان اسمهايشان باليد و كم كم بزرگ شد .با گريه هايشان گريستم و با خنده هايشان خنديدم .}

^{و امروز كنار من بودي و بي گناه سيلي خوردي از كسي كه لباس خاكستري مرا پوشيده بود مقابل چشم حيرت زده ي من سيلي خوردي در بي پناهي و ناچاري وخدايي كه تنها دوستت بود ديد كه بي گناه سيلي خوردي از حشره اي كه در لباس من خزيده بود همان لباسي كه من به ديوار خاطراتم آويخته بودم.}

^{و آن لحظه انديشيدم كاش پس از جنگ سوزانده بودمش تا تنپوش بلايي چنين نمي شد.}

^پسرم

 ^{به تن هاي تكيده اي كه در لباس من سالهاي پيش جنگيدند شك نكن . به قهرمانان قصه هاي من شك نكن . به رودخانه هاي خون آلود اروند و كارون شك نكن  به تن هاي مجروح تنگه ي چزابه شك نكن به بدنهاي خاك آلود دشتهاي مهران شك نكن  فقط  به حشره اي شك كن كه در لباس من خزيده بود .}

^{عبدالجبار كاكايي}

^{منبع : وبلاگ سالهاي تاكنون ( اشعار و ترانه هاي عبدالجبار كاكايي)}

 گر شعله ھای خشم وطن زین بيشتر بلند شود

ترسم به روی سنگ لحد نامت عجين به گند شود

پر گوی و یاوه ساز شدی، بی حد زبان دراز شدی

ابرام ژاژخایی ی تو اسباب ریشخند شود

ھرجا دروغ یافته ای درھم چو رشته بافته ای

ترسم که آنچه تافته ای بر گردنت کمند شود

باد غرور در سر تو، کور است چشم باور تو

پيلی که اوفتد به زمين حاشا دگر بلند شود

بر سر کله گشاد منه، خاک مرا به باد مده

ابر عبوس اوج - طلب پابوس آبکند شود