آزادمردمان

برای شنیدن ترانه از خون جوانان وطن لاله دمیده با صدای استاد شجریان بر گرفته از سایت زیبای آونگ ، اینجا را کلیک کنید. و برای مرغ سحر ، اینجا را ... 

برای دیدن ویدیو کلیک کنید

این متن را برای کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل ارسال کنید :

Your Excellency Ms. Navanethem Pillay High Commisssioner of Human Rights at the UN

With deep disbelief and disdain we have become aware that the authorities of the Islamic Republic of Iran have undertaken the destruction of Khavaran Cemetery, the only known site of mass and individual graves of the victims of the Great Massacre of political prisoners in the summer of 1988 and other non- Moslem dissidents executed in Iran through out the Seventies.

I beg your honor to urgently take action demanding the authorities of the Islamic Republic of Iran to immediately stop this barbaric operation.

The destruction of Khavaran is tantamount to the eradication of an important material evidence of a historic crime.

Respectfully,
آدرس ای میل:

InfoDesk@ohchr.org

( نام )

ترجمه:

عالى جناب ناوانتيم پيلى، كميسر عالى حقوق بشر ملل متحد

با درد و اندوه فراوان آگاه شده‌ايم كه ماموران جمهورى اسلامى در فاصله‌ى ٢٠ تا ٢٧ دى ماه ١٣٨٧ گورهاى فردى و جمعى گلزار خاوران را ويران ساخته‌اند و سپس با ريختن خاك نرم درسطح زمينِ صاف گشته، به درخت كارى در اين تنها گورستان شناخته‌‌شده جان‌باختگان كشتار بزرگ تابستان١٣٦٧ و نيز ديگرانديشانى كه پيش از آن تاريخ به دست آمران و عاملان جمهورى اسلامى كشته‌شده‌اند، برآمده اند.

ما از شما مى‌خواهيم كه با استفاده از كليه‌ى اختيارت و امكان‌ت‌تان از ويرانى و نابودى اين گورستان كه سند جنايتى بزرگ است و نماد حافظه‌ى تاريخی مردم ایران، به فوريت پيشگيرى كنيد.

با احترام.......

گورستان خاوران؛ مدفن بی نام و نشان اعداميان

از سه راه افسريه در جنوب شرق تهران جاده ای هست به نام بلوار امام رضا که در واقع سرآغاز جاده تهران مشهد است، پانزده شانزده کيلومتر که در اين جاده حرکت کنيد در سمت چپتان چند گورستان می بينيد که به اقليتهای مذهبی تعلق دارد.
گورستان اولی به هنديها تعلق دارد، گورستان بعدی متعلق به مسيحيان است و بعد، گورستانی که به گورستان خاوران معروف شده است.
گورستان خاوران در گذشته ها تنها محل دفن بهائيان بود اما اکنون بخشی از آن به عنوان مدفن کسانی شناخته می شود که طی اعدام دسته جمعی شمار زيادی از زندانيان سياسی در اوت ۱۹۸۸ (تابستان ۱۳۶۷) کشته شده اند و احياناً بخشی از مدفون شدگان نيز اعداميهای سالهای پيش از آن باشند.
آن گونه که زندانيان سياسی بازمانده از آن دوران می گويند، در آن سال کسانی که در پی فعاليت سياسی عليه حکومت جمهوری اسلامی به زندان افتاده و محکوميت حبس قطعی دريافت کرده بودند مورد اين پرسش قرار گرفتند که آيا هنوز بر سر موضع مخالفت خود با رژيم هستند يا نه؟
به گفته آنان، پاسخ به اين سؤال به معنی انتخاب بين مرگ و زندگی بود.
رينالدو گاليندو پل، گزارشگر ويژه حقوق بشر سازمان ملل متحد در آن زمان شمار زندانيان سياسی را که مرگ را انتخاب کردند و از گورستان خاوران و گورستانهای مشابه در شهرهای ديگر ايران سردرآوردند، ۱۸۷۹ نفر اعلام کرد هرچند آماری که گروههای سياسی ايرانی منتشر کرده اند بسيار بيش از اين است؛ آيت الله منتظری، قائم مقام وقت رهبر ايران نيز همان زمان با اعتراض به اين اعدامها در واقع رخ دادن چنين اعدامهايی را که مسئولان جمهوری اسلامی هنوز در قبال آن سکوت کرده اند تأييد کرد.
تا سالها محل دفن اعدام شدگان به خانواده های آنها اطلاع داده نشد و آنهايی هم که از وجود اين مدفن به نحوی اطلاع يافتند در سايه محدوديتها يا امکان رفتن به اين گورستان را نمی يافتند يا اينکه پنهانی اين کار را می کردند.
تنها در شش هفت سال اخير بود که محدوديت تردد به اين گورستان رفع شد و خانواده های اعدام شدگان و ديگران امکان يافتند که در گورستان حضور يابند.
از آن هنگام تاکنون، معمولاً جمعه ها صبح، بخصوص صبح آخرين جمعه سال خانواده های اعدام شدگان بنابر سنت ايرانی سر خاک آنان می روند.
اما مناسبت ويژه ای که خانواده ها و نزديکان اعدام شدگان و همچنين ديگر علاقمندان را در گورستان خاوران گرد می آورد، نخستين يا دومين جمعه ماه شهريور به نشانه سالگرد اعدام زندانيان سياسی است.
در اين روز برخی از چهره های سياسی منتقد و مخالف جمهوری اسلامی نيز در جمع خانواده اعدام شدگان حاضر می شوند، خاک گورستان به گل آراسته می شود، اشعار و قطعاتی مرتبط با مدفونان اين گورستان خوانده می شود و حتی راهپيمايی کوتاهی در همان محوطه کوچک گورستان انجام می گيرد.
کل گورستانی که اعدام شدگان در آن خفته اند به محوطه ای در ابعاد حدود سی متر در شصت متر خلاصه می شود و در واقع چيزی جز زمينی خاکی نيست، هرچند، بعضی از خانواده ها سنگ قبرهای نمادين و فرضی در جاهايی نصب کرده اند و دو سه سنگ قبر هم هست که می گويند کسانی که آنها را آنجا گذاشته اند به نحوی اطمينان حاصل کرده اند که اعدامی مورد نظرشان در آنجا مدفون شده است.
غير از اين چند سنگ قبر، چند بوته گل و درختی هم ممکن است ديده شود که معمولاً پس از مدتی به علت مشکل آبياری و غيره خشک می شود.
تنها سامانی که در آن اطراف ديده می شود متعلق به بخشی از گورستان است که بهائيها در آن دفن شده اند.
قبرهای آنها که در شمال مدفن اعدام شدگان قرار دارد و کاملاً از اين بخش جداشده، هرکدام دارای سنگ قبر جداگانه است و همچنين ساختمانی به عنوان غسالخانه و ساختمان ديگری به عنوان دستشويی و محلی برای توقف خودرو دارند.
اخيراً گفته می شود که شهرداری تهران از تعدادی از خانواده های اعدام شدگان اجازه گرفته است که اقدام به ساماندهی گورستان خاوران کند اما شماری ديگر از اين خانواده ها اعلام کرده اند که تنها در صورتی با ساماندهی موافقت خواهند کرد که نام و نشان، چگونگی و زمان اعدام مدفون شدگان، چگونگی و محل دفن تک تک آنها مشخص شود.

ويرانی خاوران، پاک کردن آثار هولناکترين جنايت تاريخ معاصر ايران، رضا معينی و جعفر بهکيش:

ماموران دولت جمهوری اسلامی ايران در فاصله جمعه ٢٠ تا جمعه ٢٧ دی ماه قسمتی از گورستان خاوران شامل گورهای قربانيان اعدامهای سال ٦٠ تا تابستان ٦٧ گورهای انفرادی و کشتار دسته جمعی تابستان ٦٧ (کانال‌های جمعی) را با بولدوزر زير و رو کرده و با ريختن خاک تازه و کاشتن درخت بر گور قربانيان، آثار يکی از هولناکترين جنايتهای تاريخ معاصر ايران را در زير انبوه درختان بی گناه پنهان کردند.

تخريب گورستان خاوران ادامه اقداماتی است که از تابستان امسال آغاز شد. ابتدا با اعمال فشار، بازداشت، احضار و حتی هجوم به منازل بازماندگان قربانيان از برگزاری مراسم يادبود در منازل شخصی آنان جلوگيری کردند و سپس در روز جمعه ٨ شهريور سال جاری بابستن راه‌های ورودی اين گورستان و ممانعت از برگزاری مراسم ساليانه يادبود کشتار جمعی تابستان ٦٧ طرحی را که سالها در نظر داشتند به اجرا درآوردند. درهای گورستان را برای مدتی بر روی بازماندگان قربانيان بستند. خانواده های مراجعه کننده به خاوران از سوی ماموران وزارت اطلاعات احضار و مورد بازجويی قرار گرفتند. در اين بازجويی ها ماموران خواهان تعهد اعضای خانواده ها برای عدم برگزاری مراسم و نرفتن به خاوران شده بودند. هر چند مسئولان جمهوری اسلامی در سال اخير رفتارهای غير مسئولانه و تحريک آميز برخی از کسانی که به قصد محکوم کردن جنايتهای دهه ٦٠ به خاوران می‌آمدند را بهانه هجوم به خاوران اعلام می‌کنند، اما روشن است که اين اقدامات برنامه ای از پيش تدوين شده و تنها اين اعمال غير مسئولانه بهانه‌ی لازم را در اختيار مقامات امنيتی قرار داده است.

جمهوری اسلامی سا‌ل‌ها در پی آن بود که به ترتيبی راه حلی برای "مسئله خاوران" بيابد. در سال های بعد از ١٣٦٧ می خواستند در خاوران "فرهنگ سرا" بسازند. سالها بعد خواستند خاوران را برای خانواده ها "بازسازی" کنند.که هر بار با تلاش خانواده ها و مراجعات مکرر آنان، مسئولان دولت جمهوری اسلامی از اجرای طرح خود صرفنظر کردند.

بازماندگان قربانيان اعدامهای دهه ٦٠ در مراجعات خود به ارگانهای دولت جمهوری اسلامی بر اين نکته تاکيد کرده بودند که هر گونه تغيير در وضعيت خاوران بايد پس از روشن شدن محل دفن اعدام شدگان در خاوران انجام گيرد، چرا که به درستی نگران بودند که هر گونه اقدامی می تواند شواهد موجود در خاوران را از بين ببرد.

در سالهای اخير بخشی از خانواده ها با توجه به اهميت حفظ خاوران اقداماتی را انجام دادند. از جمله دو سال پيش با ارسال نامه ای به ايت الله منتظری، از ايشان خواستند نظرشان را در مورد تخريب گورستان غير مسلمانها اعلام کنند. ايشان در پاسخ به اين سوال " که آيا تخريب گورستان غير مسلمين مجاز است؟" صراحتا اعلام کردند " که در اسلام بی احترامی به ميت و تخريب گورستان حتا غير مسلمان جايز نيست." ايشان همچنين متذکر شده بودند " ماموران اجرايی به صرف انکه برای حکومت اسلامی کار می کنند اما مجاز نيستند از اين دستور اطاعت کنند"

همچنين چندين عضو خانواده های اعدام شدگان دهه شصت در آبان ماه سال جاری در نامه ای به خانم ناواناتم پيلی کميسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد علاوه بر تاکيد بر حق خانواده های قربانيان برای دادخواهی، درخواست کردند "که مقامات سازمان ملل در جريان ملاقاتهايشان با مسئولان جمهوری اسلامی بخواهند که به آزار و اذيت خانواده ها پايان داده شود."

در همان تاريخ رضا معينی و جعفر بهکيش، از خانواده های قربانيان، شکواييه برای آيت اله شاهرودی، رئيس قوه قضاييه، ارسال کردند و ضمن شرح آنچه در ماههای گذشته رخ داده است از ايشان خواستند تا بعنوان بالاترين مقام قضايی "با پيگيری مسئله به اقدامات غير قانونی ماموران جمهوری اسلامی در احضار و بازجويی و اذيت و آزار خانواده ها پايان دهند."

ما از همگان می خواهيم به حمايت از تلاش خانواده ها برای حفظ اين مکان که بخشی از تاريخ ايران است بکوشند. خاوران امروز به ويژه با گورهای دسته جمعی قربانيان قتل عام شصت و هفت، بنای يادمانی است برای نشان دادن کراهت چهره ی جنايت سياسی در همه سال های وحشت و ترور و آشکار کردن نهايت وقاحت در توهين به انسان و کرامت انسانی. اين محل خود گواهی می دهد که امری غيرعادی اتفاق افتاده است. تجمع در اين مکان و فراخواندن نام قربانيان، بعنوان اولين مشخصه ی هويت هر انسان، در مکانی که رژيم می خواهد بگويد "وجود ندارد" و انسانهايی که "نبوده اند" آن را مکانی برای بازشناسايی هويت "ناپديد" شدگان کرده است، و نه فقط آنها که در آنجا دفن شده اند، که هر کجای ايران بوده اند.

خانواده های قربانيان در تمام اين سالها تمام رنجها را به جان خريدند و امروز خاوران به عنوان نمادی از نقض گسترده حقوق بشر در ايران و جهان شناخته شده است. سکوت ديگر جايز نيست، ما از تمام کسانی که برای توسعه مبانی حقوق بشر تلاش می کنند می خواهيم که همراه با بازماندگان قربانيان کشتارهای دهه ٦٠ به تخريب گورستان خاوران اعتراض کرده و نشان دهند که بی پناهی خانواده های قربانيان نقض حقوق بشر افسانه ای است که به گذشته تعلق دارد.